Przedsiębiorca musi zapłacić szkody wyrządzone przez pracownika innej osobie. Na szczęście to nie koniec całej sprawy

Odszkodowanie za szkody wyrządzone przez pracownika nie może przekroczyć jego trzymiesięcznej pensji

Każdemu może się zdarzyć pomyłka albo jakiś przykry wypadek. Niekiedy jego rezultatem jest jedynie szkoda o charakterze majątkowym. Firmy nie są w tym przypadku wyjątkiem. Może się tak zdarzyć, że pracownik coś uszkodzi, zepsuje, albo wręcz zmarnuje. W grę wchodzi nie tylko mienie firmowe, ale także szkody wyrządzone osobom trzecim, na przykład klientom danego przedsiębiorcy. Kto miałby je pokryć? Odpowiedź na to pytanie znajdziemy w rozdziale 1 działu 5 kodeksu pracy, poświęconego właśnie szkodom wyrządzonym przez pracownika.

Kluczowymi przepisami są w tym przypadku art. 114 oraz art. 115 k.c., które określają zakres odpowiedzialności pracownika oraz sytuacje, w których można ją w ogóle zastosować.

Pierwszym ograniczeniem jest kwestia winy. Niezawinione szkody wyrządzone przez pracownika pozostają stratą przedsiębiorcy, który nie może wówczas domagać się od niego odszkodowania. Warto już w tym momencie zwrócić uwagę na ciężar dowodu. Zgodnie z art. 116 k.c., to pracodawca musi udowodnić zarówno winę pracownika, jak i deklarowany przez siebie rozmiar szkody.

Jakby tego było mało, odpowiedzialność materialna za szkody wyrządzone przez pracownika w żadnym wypadku nie jest nieograniczona. Przede wszystkim, nie możemy się domagać od niego odszkodowania wyższego od rzeczywistej straty, jaką ponieśliśmy. Innymi słowy, nie mamy prawa doliczyć mu nawet złotówki "ekstra" w ramach jakiejś osobliwej próby dyscyplinowania pracowników. Nie oznacza to, że nie może istnieć inna podstawa prawna do nałożenia takiej kary.

Pracownik odpowiada do wysokości wyrządzonej szkody, ale nie wyższej niż jego trzymiesięczne wynagrodzenie

Pracodawca ma prawo do nakładania kar pieniężnych wyłącznie w tych kilku konkretnych przypadkach wskazanych w art. 108 §2 k.c. Wśród nich znajdziemy nieprzestrzeganie przepisów BHP oraz przepisów przeciwpożarowych, oraz samowolne opuszczenie miejsca pracy. W grę wchodzą także za wszelkie zdarzenia związane z przyjściem do pracy pod wpływem substancji odurzających, na przykład picie alkoholu w pracy. Można sobie wyobrazić, że szkody wyrządzone przez pracownika będą miały swoją przyczynę właśnie w tego typu przewinach.

Maksymalna wysokość odpowiedzialności pracownika za wyrządzone przez siebie szkody ma jeszcze jedną ustawową granicę. Kwota odszkodowania dla przedsiębiorcy nie może przewyższać kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody. Pracownik nie odpowiada także w części, w jakiej jego pracodawca albo inni pracownicy przyczynili się do jej powstania, albo zwiększenia. Nie ponosi także żadnej odpowiedzialności za ryzyko związane z działalnością swojego miejsca pracy.

Jeżeli kilku winowajców odpowiada za powstanie szkody, to ich udział w odszkodowaniu dla pracodawcy powinien odpowiadać stopniu zawinienia oraz udziałowi w szkodzie. Jeśli nie da się tego ocenić, to pozostaje podzielenie kwoty na równe części.

Sytuacja tylko częściowo zmienia się w sytuacji, gdy chodzi o szkody wyrządzone przez pracownika wyrządzone osobie trzeciej. Bezpośrednio zobowiązany do jej naprawienia jest wyłącznie przedsiębiorca. Jest jednak "ale": w momencie poniesienia kosztów przez pracodawcę automatycznie staje się ona szkodą wyrządzoną mu przez tego pracownika. Wynika to z treści art. 120 §2 k.c.

Zastosowanie ponownie mają wszystkie ograniczenia, o których wspominałem wyżej. Przedsiębiorca domagający się zwrotu pieniędzy na naprawdę szkody wyrządzonej osobie trzeciej pozostaje ograniczony realną wysokością szkody oraz kwotą trzymiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Ponownie musi także udowodnić pracownikowi winę.

Obserwuj nas w Google Discover

Podobają Ci się nasze treści?

Google Discover

Obserwuj