Zamiast do lekarza pierwszego kontaktu, moglibyśmy chodzić do pielęgniarki. Po L4 też

Jej zdaniem pielęgniarki mogłyby nie tylko wspierać lekarzy, ale w wielu przypadkach w pełni samodzielnie obsługiwać pacjentów – od przyjęcia, przez diagnozę, po wystawienie zwolnienia lekarskiego.

System nie nadąża i nie wykorzystuje w pełni potencjału pielęgniarek

Chociaż polskie pielęgniarki mają szerokie uprawnienia – mogą np. ordynować leki i wykonywać badanie fizykalne pacjenta – w praktyce ich kompetencje często pozostają niewykorzystane. W wielu placówkach nie decydują o tym same pielęgniarki, lecz sposób organizacji pracy ograniczający ich samodzielność. A potencjał jest ogromny. Według danych z Centralnego Rejestru Pielęgniarek i Położnych w styczniu 2023 roku było zarejestrowanych ponad 315 tys. pielęgniarek. To duży zasób kadrowy, nawet wyjąwszy fakt, że nie wszystkie pielęgniarki pracują cały czas w swoim zawodzie.

Prezes Mariola Łodzińska wskazuje, że w podstawowej opiece zdrowotnej oraz ambulatoryjnej opiece specjalistycznej ten problem jest szczególnie widoczny. To właśnie tam pielęgniarki mogłyby odciążyć lekarzy rodzinnych i skrócić czas oczekiwania pacjentów na wizytę.

Prezes NRPiP przekonuje, że w wielu przypadkach pacjent, który dziś trafia do lekarza rodzinnego, mógłby w pierwszej kolejności zostać przyjęty przez pielęgniarkę. To ona mogłaby wykonać badanie fizykalne, zlecić podstawowe testy diagnostyczne, a nawet wystawić zaświadczenie o niezdolności do pracy. Takie rozwiązania funkcjonują m.in. w Stanach Zjednoczonych, gdzie tzw. nurse practitioners są filarem systemu zdrowia.  W Polsce – jak podkreśla Łodzińska – potrzebne są jedynie zmiany organizacyjne, a nie nowe przepisy, bo większość tych kompetencji już została pielęgniarkom przyznana.

Czas zerwać ze stereotypem pielęgniarki „od zastrzyków”

W polskim społeczeństwie wciąż pokutuje obraz pielęgniarki jako osoby, która wykonuje polecenia lekarza i zajmuje się głównie zastrzykami czy podawaniem leków. To podejście jest krzywdzące i nieaktualne. Pielęgniarki i pielęgniarze to przecież wykwalifikowani specjaliści, którym można i trzeba zaufać, wziąwszy pod uwagę niekorzystną dla pacjentów statystykę dostępności służby zdrowia.

Z raportu przedstawionego przez Fundację Watch Health Care „Barometr WHC – Polacy w kolejkach 2024”, powstałego na podstawie danych zebranych w październiku i listopadzie ubiegłego roku, wynika, że średni czas oczekiwania na jedno świadczenie wynosi 4,2 miesiąca. Najdłużej czeka się na zabiegi chirurgii plastycznej (9,9 mies.), neurochirurgii (9,1 mies.) i otolaryngologii dziecięcej (8,9 mies.). Mocno wydłużyły się kolejki do geriatrii i endokrynologii – o ponad 2 miesiące. Do poradni geriatrycznej trzeba poczekać teraz 5,3 miesiąca, a do endokrynologicznej – 7,6.

Zwłaszcza w obliczu takich informacji apel Marioli Łodzińskiej wydaje się nie tylko zasadny, ale wręcz konieczny. Jeśli system ochrony zdrowia ma działać sprawniej, musi w pełni wykorzystać potencjał pielęgniarek i położnych.

Obserwuj nas w Google Discover

Podobają Ci się nasze treści?

Google Discover

Obserwuj