We Francji bez problemu można poślubić nieboszczyka

Statystycznie w Europie jest o wiele łatwiej dostać się np. do telewizyjnego programu randkowego niż wziąć ślub pośmiertny, a jednak prawo we Francji dopuszcza taką możliwość za zgodą głowy państwa i na podstawie dowodów świadczących o przygotowywaniu pary do zawarcia małżeństwa. W skali świata to absolutny margines – mówimy o góra kilkudziesięciu takich ceremoniach rocznie u „trójkolorowych” – ale właśnie ta niszowość czyni temat tak fascynującym.

Francja łamie schematy i pozwala na małżeństwo ze zwłokami

W większości systemów prawnych sprawa jest brutalnie prosta: żeby zawrzeć małżeństwo, trzeba istnieć w sensie prawnym. A istnienie kończy się w chwili śmierci – wraz z nim znika zdolność do składania oświadczeń woli. Nawet tam, gdzie dopuszcza się małżeństwo przez pełnomocnika, dotyczy to żywej osoby, która po prostu nie może być fizycznie obecna na ceremonii.

We Francji można wziąć ślub nawet ze zmarłym i ma to uzasadnienie. Kiedyś chodziło głównie o sprawy społeczno-ekonomiczne: prawo do świadczeń, ochronę partnera i nieróżnicowanie potomstwa ze względu na status związku rodziców. Ze względu na zliberalizowanie społeczeństwa kwestie wywiedzione od nieprzychylnego postrzegania konkubinatu odeszły na bok, ale temat pozostał na czasie jako motywowany potrzebą symbolicznego domknięcia historii.

Jako genezę pomysłu we współczesnym wydaniu podaje się chociażby głośną katastrofę zapory w Malpasset w 1959 roku i umożliwienie kobiecie zawarcia małżeństwa ze swoim narzeczonym, który w tej tragedii zginął.

Wdowa lub wdowiec bez wspólności majątkowej, ale z takim samym nazwiskiem

Osoba biorąca udział w takim ślubie już w chwili jego zawarcia staje się wdową lub wdowcem. Małżeństwo zostaje uznane za zawarte dzień przed śmiercią partnera – to prawny wehikuł czasu w wersji minimalistycznej. Nie powstaje wspólność majątkowa, nie ma klasycznego dziedziczenia, ale pojawia się np. jedno nazwisko.

Rytuał niewiele różni się od standardowej ceremonii – poza tym, że zamiast przysięgi drugiej strony odczytywana jest państwowa decyzja. Zastępuje to klasyczne „tak”. Ponieważ zgoda musi być potwierdzona dowodami wcześniejszych planów ślubnych, lista „romantycznych” dokumentów jest dość przyziemna: rezerwacja sali, zamówione obrączki, opłacony fotograf itp.

Kilka, kilkanaście czy kilkadziesiąt takich ślubów rocznie w kraju liczącym około 70 milionów mieszkańców to statystycznie całe nic. Jednak temat regularnie wraca i zadziwia, bo dotyka czegoś skrajnie nietypowego.

Obserwuj nas w Google Discover

Podobają Ci się nasze treści?

Google Discover

Obserwuj