MEN chce chronić nauczycieli i nadać im status funkcjonariusza publicznego. Ale to niekoniecznie dobry pomysł

Po raz kolejny sprawdza się powiedzenie, że należy uważać z życzeniami, bo czasem się spełniają

Jak powszechnie wiadomo, funkcjonariusz publiczny może liczyć na szczególną ochronę przed różnymi formami przemocy podczas wykonywania obowiązków. Przywilej ten wynika wprost z przepisów karnych. Znieważenie, naruszenie nietykalności i czynna napaść na funkcjonariusza publicznego to osobne przestępstwa względem ich zwyczajnych odpowiedników Cechują się nie tylko zagrożeniem wyższą karą, ale przede wszystkim ściganiem takich czynów z oskarżenia publicznego. Nie ma się co dziwić, że przedstawiciele różnych zawodów chętnie by skorzystali z takiej ochrony.

Najczęściej słyszymy o sędziach piłkarskich oraz kontrolerach biletów. Tego typu aspiracje jak najbardziej można zrozumieć. Mówimy w końcu o zawodach, w których dość często można się spotkać z agresją nierzadko wykraczającą poza słowa. Założenie jest w takim przypadku bardzo proste. Ryzyko poważnego konfliktu z prawem powinno ostudzić co bardziej krewkich osobników. Do tego ściganie sprawców jest o wiele łatwiejsze, gdy zajmuje się tym prokurator, a nie sam pokrzywdzony.

Jest w tym wszystkim pewien element, który bardzo łatwo przeoczyć. Funkcjonariusz publiczny to nie tylko ochrona, ale także odpowiedzialność. W żadnym przypadku nie zamierzam teraz uderzać w jakiś patos. Mam na myśli zupełnie przyziemną odpowiedzialność karną.

Doskonale rozumieją to nauczyciele będący obecnie przypadkiem szczególnym. Nie są oni funkcjonariuszami publicznymi, ale korzystają z przynależnej im ochrony prawnej. Uprawnienie to wynika wprost z art. 63 karty nauczyciela.

Teraz Ministerstwo Edukacji Narodowej chce nadać im status pełnoprawnych funkcjonariuszy publicznych. Argumentacją ze strony MEN jest chęć dodatkowego zwiększenia w ten sposób ochrony nauczycieli. Jak to niby miałoby działać? Sugestia, że chodzi o okres poza godzinami pracy pedagogów, budzi tylko dodatkowe wątpliwości. Pomiędzy jednym a drugim nie ma w końcu żadnego związku.

Funkcjonariusz publiczny musi się liczyć z więzieniem za przekroczenie uprawnień albo niedopełnienie obowiązków

Przeciwko propozycji MEN protestują przedstawiciele ZNP. Nie podoba się ona także dyrektorom szkół. Nie ma się co dziwić. Funkcjonariusz publiczny nie podlega w końcu szczególnej ochronie wtedy, kiedy nie występuje podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Innymi słowy: jeśli ktoś zwyzywa od najgorszych policjanta będącego po pracy w absolutnie prywatnych okolicznościach, to taki ktoś nie dopuszcza się znieważenia funkcjonariusza publicznego.

Tym samym nadanie nauczycielom statusu funkcjonariusza publicznego oznacza wyłącznie objęcie ich wspomnianą już przeze mnie odpowiedzialnością karną. Mam na myśli w szczególności art. 231 kodeksu karnego.

Można się teraz zastanawiać, czy wystawienie komuś złej oceny w nie do końca oczywistych okolicznościach nie będzie uznawane właśnie za przekroczenie uprawnień. Działanie na szkodę interesu prywatnego jest w tym przypadku wręcz oczywiste. Cytując klasyka: "Przykra sprawa, nie lekceważę jej". Pytanie jednak brzmi, czy do wewnątrzszkolnych nieporozumień i sporów rzeczywiście powinniśmy angażować prawo karne.

Status funkcjonariusza publicznego byłby z punktu widzenia nauczycieli oczywistą stratą. Wydaje się, że autorzy propozycji MEN po prostu nie mają zielonego pojęcia, jak skonstruowane zostały przepisy kodeksu karnego. W przypadku innych zawodów to ostrzeżenie. Podobne sytuacje potencjalnego niedopełnienia obowiązków łatwo sobie wyobrazić także gdzie indziej. Niepodyktowanie oczywistego rzutu karnego jest niedopełnieniem obowiązków na szkodę interesu prywatnego. Zbytnia gorliwość ze strony kontrolerów biletów również mogłaby skutkować podobnymi zarzutami.

Obserwuj nas w Google Discover

Podobają Ci się nasze treści?

Google Discover

Obserwuj