Niebezpieczni ludzie. Nigdy sam tak o sobie nie myślisz, prawda?

Wśród nas żyją ludzie mający trwałe zaburzenia, takie jak psychopatia, narcyzm czy makiawelizm

Najczęściej towarzyszą im one przez całe życie. Posiadające je osoby nierzadko cieszą się względnie pozytywną opinią w swoim środowisku i osiągają znaczące sukcesy zawodowe.

Oczywiście granica między zaburzeniami a jedynie cechami ze spektrum jest płynna. Ewentualne diagnozy zaś należy opierać na opinii specjalistów.

Wbrew medialnym stereotypom tylko nieliczni ludzie z tego grona popełniają przestępstwa. Często natomiast funkcjonują oni na granicy prawa, ale w taki sposób, że nie ponoszą z tego tytułu istotnych konsekwencji.

Ich zaburzenia są jednak zazwyczaj mocno odczuwalne przez najbliższe grono współpracowników czy rodzinę. Nieodmiennie rodzi to ogromne koszty, zarówno związane z dobrostanem innych, jak i finansowe.

W firmie mogą one obejmować np. ponoszenie odpowiedzialności za mobbing czy utratę zysków z powodu ryzykownych inwestycji.

Według większości ekspertów nieprawidłowe ukształtowanie osobowości to w znacznej mierze proces nieodwracalny

Jego konsekwencjami są m.in. brak empatii, przedmiotowe traktowanie innych, manipulacyjne zachowania czy przesadne mniemanie o sobie. Istnieją, rzecz jasna, różne ścieżki terapii.

Problem polega jednak na tym, że zdecydowana większość ludzi posiadających cechy z mrocznej triady nie chce się ich podejmować.

Wynika to z tego, że wypracowany w rezultacie zaburzeń model funkcjonowania stanowi dla nich rutynę. I przeważnie w ich przekonaniu nie on wymaga żadnych zmian.

Na szczęście niekiedy zdarza się, że takie osoby same zgłaszają się do specjalistów. Zwłaszcza w dzisiejszych czasach, gdy korzystanie z konsultacji psychiatrów i psychologów staje się coraz bardziej popularne.

Klucz do skutecznej resocjalizacji to świadoma decyzja i wgląd w siebie

Aby terapia psychopaty, narcyza czy makiawelisty odniosła pozytywny skutek, musi on poddać się jej z własnej inicjatywy i w pełni zaangażować w cały proces.

Choć według wielu psychologów i psychiatrów wspomniane zaburzenia są nieodwracalne, niezależnie od tego można osiągnąć całkiem sporo.

Otóż z badań klinicznych wynika, że gdy zainteresowany chce współpracować z terapeutą, ma szansę nauczyć się funkcjonować w taki sposób, aby nie krzywdzić innych i zaadaptować się do życia w społeczeństwie.

Podstawowym krokiem do zmiany okazuje się więc wgląd w siebie. Choć „wyleczenie się” z trwałego zaburzenia osobowości uważane jest za praktycznie niemożliwe, nauka samokontroli wydaje się tym, co da się zrobić.

Rozterka zawarta w słowach „a co kiedy to ja mogę być kimś takim?” nie musi więc wywoływać lęku. Może bowiem prowadzić do świadomej decyzji: nie chcę nikogo ranić. Zresztą współpraca ze specjalistą ma też szansę wykazać, że wspomniana autosugestia jest nieprawdziwa.

Obserwuj nas w Google Discover

Podobają Ci się nasze treści?

Google Discover

Obserwuj