Myślisz, że rozwiedziesz się z winy małżonka? To się możesz grubo przeliczyć

Nie ma możliwości stopniowania winy

W przypadku, gdy małżonkowie decydują się na rozwód z orzekaniem o winie, chcą coś osiągnąć. Najczęściej jest to chęć uprzykrzenia życia drugiej stronie i przedłużenia postępowania sądowego. Ponadto małżonek uznany za niewinnego może nie zgodzić się na rozwód, którego żąda małżonek wyłącznie winny rozkładu po życia, a w przypadku orzeczenia rozwodu małżonek niewinny może domagać się od małżonka wyłącznie winnego alimentów.

Wina przy rozwodzie nie jest kwestią tak oczywistą, jak mogłoby się wydawać. Rozwód z orzekaniem o winie można określić mianem swoistego pola minowego. Wszystko za sprawą faktu, że rzadko zdarza się sytuacja, w której jeden z małżonków jest faktycznie niewinny. Przykładowo – pan zdradził panią, jednak pani, zamiast poświęcać mu czas cały czas imprezowała z koleżankami, chociaż dochowała mu wierności. Pan czuł się przez to samotny. Niby jego przewinienie (zdrada) jest znacznie gorsza. Pani jednak przyczyniła się do tego, zaniedbując męża. Inny przykład to sytuacja, gdy pani zaatakowała męża fizycznie, a mąż uznał, że zwariowała, więc wyprowadził się z domu.

Do tej sytuacji jednak doprowadziło nieustanne porównywanie pani przez męża do jego młodszych koleżanek z pracy i zarzucanie jej, że już nie wygląda tak, jak kiedyś. Znów można uznać, że sytuacja nie jest taka oczywista. To oczywiście wyimaginowane przypadki, jednak pokazują pewną prawidłowość. Prawidłowość tę podkreślał już w 1997 roku Sąd Najwyższy (II CKN 140/97), wskazując, że:

Sądy podkreślają, że wina przy rozwodzie to bardzo delikatna kwestia

Przechodząc od sytuacji wyimaginowanych do bardziej realnych. Sądy wielokrotnie podkreślały bowiem, że nawet jeżeli jeden z małżonków doprowadził do trudnej sytuacji, podczas orzekania o winie brane pod uwagę jest również zachowanie (nawet w sytuacji sprowokowanej przez drugą stronę) zachowanie małżonka drugiego. Przykładem może być wyrok Sądu Najwyższego z 1997 roku (I CNK 78/97):

Inny wyrok, również Sądu Najwyższego, podkreśla, że jeżeli nawet jeden z małżonków dopuszczał się działań zbyt gwałtownych i moralnie nagannych, to porywczość drugiej strony (na przykład doprowadzanie do eskalacji konfliktu) również czyni ją winną rozkładu pożycia (III CKN 799/99). Jak podkreślał skład sędziowski:

Wina przy rozwodzie – czasem lepiej nie prać brudów publicznie

Co więcej, warto zwrócić uwagę, że wzajemne przewinienia małżonków wcale się nie „zerują”. Oznacza to, że jeżeli mąż uderzy żonę, a żona w odwecie uderzy męża, to wcale w świetle prawa nie oznacza, że są kwita. Wręcz przeciwnie – w takiej sytuacji oboje są winni (wyjątkiem jest sytuacja, gdy jedno z nich działało w granicach obrony koniecznej). Wprost wynika to z wyroku Sądu Najwyższego z 1999 roku (I CKN 233/98):

Warto pamiętać, że rozwód z orzekaniem o winie zwykle wiąże się z dłuższym postępowaniem, a także upublicznianiem prywatnych, intymnych i nieco wstydliwych kwestii. Co więcej, wina przy rozwodzie nie ma znaczenia przy podziale majątku. Dlatego na rozwód z orzekaniem o winie najlepiej zdecydować się wtedy, gdy nie ma wątpliwości, że to współmałżonek jest winny, a stronie niewinnej zależy na przykład na alimentach, bądź na prawie do odmówienia zgody na rozwód.

Obserwuj nas w Google Discover

Podobają Ci się nasze treści?

Google Discover

Obserwuj