Powstała aplikacja, dzięki której pies sam wybierze sobie zabawkę w sklepie. Czy czworonóg w ogóle może coś kupić?

Czy pies może zawrzeć umowę?

Portal "F5.pl" donosi, że dzięki aplikacji Pet Commerce pies sam będzie mógł zrobić zakupy, a właściciel tylko zapłaci. Do samej kwestii udziału zwierzęcia w procesie zawarcia umowy sprzedaży przejdę później, natomiast warto poświęcić kilka zdań samemu projektowi, bo niewątpliwie jawi się jako ciekawy.

Zespół naukowców i programistów stworzył specjalną aplikację, która oparta jest o algorytmy. Opracowano je w oparciu o zachowania wielu psów różnych ras, które pojawiały się w momencie zainteresowania lub radości. Chodzi tutaj o charakterystyczne przekrzywianie pyska, wysuwanie języka, czy psią mikroekspresję.

Co ciekawe, system nie jest oparty o zestaw zaawansowanych czujników montowanych w stacjonarnych sklepach, a stanowi aplikację internetową osadzoną w e-sklepie. Polega to na tym, że konsument (i pies) ogląda produkty na stronie, które pokazywane są pod względem kolorów, dźwięków i ruchu w sposób atrakcyjny dla psa.

Jeżeli zwierzę wykaże zainteresowanie zaprezentowanym produktem, to specjalne algorytmy wykryją zmianę w jego zachowaniu, co pozwoli na określenie, czy zabawka się psu spodobała, czy nie. Produkty automatycznie dodają się do koszyka w sklepie internetowym.

Właściciel oczywiście samodzielnie decyduje o tym, czy zakupu ostatecznie dokona.

Bo pies raczej BLIK-iem za zakupy nie zapłaci

Pies nic nie kupi i nie tylko dlatego, że nie potrafi korzystać z komputera. Pies nie ma zdolności prawnej, ani tym bardziej zdolności do czynności prawnych. W prawie cywilnym - mimo że ze względów humanitarnych ustawa o ochronie zwierząt stanowi, że kręgowiec nie jest rzeczą - traktuje się go jak rzecz.

Umowę sprzedaży zabawki zawiera ze sklepem internetowym rzecz jasna człowiek. Pies jest w tym wypadku swoistym "narzędziem", dzięki któremu ułatwiony zostaje wybór. Podobna sytuacja - co do szeroko rozumianej prawnej pozycji zwierzęcia - może mieć w miejsce w sferze prawa karnego. Tam pies może stanowić także narzędzie służące do popełnienia przestępstwa.

Pies może także stanowić niebezpieczne narzędzie w rozumieniu prawa karnego, obok kija bejsbolowego, czy noża, jeżeli ma pewne właściwości, a także "użyto go" w określonym celu.

Psów nie uznaje się zatem za istotny świadome w takim zakresie, jak ludzie. Z tego samego powodu traktuje się je jak rzeczy (mimo że nimi nie są). Podobnież nie ponoszą odpowiedzialności za wyrządzone szkody. Co nie znaczy, że w przeszłości zwierząt (a nawet budynków) nie karano za popełnione "przestępstwa".

Niezależnie od tego, co wskazałem powyżej, nie wolno odmawiać czworonogom prawa do godnej egzystencji. Dlatego właśnie ustawa o ochronie zwierząt najpierw stanowi, że zwierzę nie jest rzeczą. Następnie jednak dodaje, że jak rzeczy - pod względem prawnym - się je traktuje