- Bezprawnik -
- Na wesoło -
- Chciał odszkodowania za to, że się urodził. Twierdził, że rodzice nie mieli jego zgody
Chciał odszkodowania za to, że się urodził. Twierdził, że rodzice nie mieli jego zgody
Nie prosił o przyjście na świat, więc zażądał od rodziców dożywotniego utrzymania. Nietypowy spór z Indii obiegł media, ale w zderzeniu z rzeczywistością sala sądowa bezlitośnie weryfikuje podobne roszczenia. Przekonał się o tym również 31-latek z Włoch, który zamiast darmowego lokum dostał nakaz eksmisji.
Sądy stawiają granicę między rodzicielską pomocą a wykorzystywaniem.
Antynatalizm przed sądem. Niezwykły przypadek z Mumbaju
W 2019 roku 27-letni Raphael Samuel z Mumbaju wywołał międzynarodową burzę, ogłaszając zamiar pozwania własnych rodziców. Mężczyzna stwierdził, że skoro nie mógł wyrazić świadomej zgody na swoje narodziny, matka i ojciec powinni finansować jego życie aż do śmierci.
Co ciekawe, oboje rodzice Raphaela z zawodu byli prawnikami i zareagowali na deklarację syna z dystansem i ironią, obiecując przyznanie się do winy pod jednym warunkiem: syn musi racjonalnie wyjaśnić, jak mogli zapytać go o zgodę. Na tym etapie sprawa się zakończyła. Pomimo medialnego szumu żaden adwokat tematu nie podjął.
Wyrok w Rawennie. Sąd nakazał 31-latkowi wyprowadzkę
Podczas gdy w Indiach dyskutowano o filozoficznym prawie do dożywotniego utrzymania, europejskie sądy musiały zmierzyć się z prozą życia. Według Eurostatu w Polsce z rodzicami mieszka ok. 51 proc. osób w wieku od 25 do 34 lat. Nieraz dorosły potomek traktuje dom rodzinny jak darmowy hotel, choć obowiązki dziecka w domu nie kończą się z osiemnastymi urodzinami.
Doskonałym przykładem jest głośna sprawa z Rawenny. Tamtejszy sąd zobowiązał 31-letniego mężczyznę do opuszczenia mieszkania matki. Pracował, ale nie dokładał się do rachunków i odmawiał pomocy w domu. Gdy sprawa trafiła na wokandę, mężczyzna celowo zwolnił się z pracy, licząc na status osoby niezdolnej do samodzielnego utrzymania. Sąd uznał to za próbę obejścia prawa, nakazał wyprowadzkę i obciążył go kosztami postępowania w wysokości 3 tys. euro.
Obowiązki dorosłego domownika
Na gruncie polskich przepisów dorosłe i samodzielne dziecko również nie ma prawa żerować na rodzicach. W myśl art. 91 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dziecko osiągające dochody i mieszkające z rodzicami ma obowiązek przyczyniać się do pokrywania kosztów utrzymania rodziny. Drugi paragraf tego przepisu nakłada na dziecko, które pozostaje na utrzymaniu rodziców i mieszka u nich, powinność pomocy we wspólnym gospodarstwie domowym. W praktyce obowiązek dokładania się do rachunków dotyczy więc każdego pracującego dorosłego domownika.
Z drugiej strony rodzice muszą utrzymywać dziecko do momentu, w którym będzie ono w stanie utrzymać się samodzielnie (art. 133 § 1 k.r.o.). Przy braku szans samodzielnego utrzymania się alimenty na dorosłe dziecko trzeba płacić. Tak samo możliwe są alimenty na rodzica. Rodzic, który chce się ubiegać o alimenty na siebie od swojego dziecka, musi znajdować się w niedostatku.
Choć wyegzekwowanie tych pieniędzy bywa trudne, rodzice nie są bezbronni – mogą dochodzić zwrotu konkretnych wydatków przypadających na dorosłego domownika, a w ostateczności domagać się jego eksmisji.
Małżonek nie dokłada się do domu? Sąd może zmusić go do płacenia
Zasada wzajemnej odpowiedzialności dotyczy też małżonków. Muszą oni wspólnie zaspokajać potrzeby rodziny. Zobowiązuje ich do tego art. 27 k.r.o.: każdy z małżonków ma obowiązek wspólnego zaspokajania potrzeb rodziny – mieszkania, wyżywienia, dostępu do rozrywki itp. – według swoich możliwości.
Jeśli jeden z małżonków nie uczestniczy w kosztach utrzymania domu lub dzieci, drugi może wystąpić do sądu z roszczeniem o przyczynianie się do zaspokajania potrzeb rodziny. Tak wynika z tego, jak ustawa określa prawa i obowiązki małżonków. Należy udokumentować sytuację finansową i rodzinną oraz przedstawić dowody, np. rachunki za utrzymanie domu, wydatki na transport czy koszty związane z wychowaniem dzieci. Sąd po analizie materiału ma prawo w uzasadnionym przypadku zobowiązać żonę lub męża do regularnego przekazywania określonej sumy na potrzeby rodziny.
zobacz więcej:










