PPK

Pracownicze Plany Kapitałowe miały być dodatkiem do skromnych emerytur z ZUS, a stały się dla milionów Polaków pierwszym zetknięciem z inwestowaniem. Pod tym tagiem tłumaczymy, jak działa PPK, ile naprawdę można na nim zyskać i kiedy rezygnacja z programu przestaje być dobrym pomysłem. Jak to działa PPK to dobrowolny, ale powszechny system długoterminowego oszczędzania. Pracownik wpłaca co do zasady 2 proc. wynagrodzenia, a pracodawca 1,5 proc., przy czym obie strony mogą zadeklarować wpłaty dodatkowe. Państwo dokłada wpłatę powitalną w wysokości 250 zł i coroczną dopłatę 240 zł. Pieniądze są inwestowane w fundusze zdefiniowanej daty, których profil ryzyka zmienia się wraz z wiekiem uczestnika. Rezygnacja i autozapis Z PPK można zrezygnować, składając deklarację u pracodawcy, ale co cztery lata osoby, które to zrobiły, są automatycznie zapisywane ponownie i muszą wtedy ponowić rezygnację. Liczymy, ile traci osoba wypisująca się z programu: wpłaty pracodawcy i dopłaty państwa to w praktyce natychmiastowa premia, której nie da żadna lokata. Śledzimy też zapowiadane zmiany, w tym częstszy autozapis i objęcie programem osób po osiągnięciu wieku emerytalnego. Wypłata pieniędzy Po ukończeniu 60 lat uczestnik może wypłacić środki bez podatku: 25 proc. jednorazowo, a resztę w co najmniej 120 miesięcznych ratach. Wcześniejszy zwrot jest możliwy, ale oznacza utratę dopłat od państwa, oddanie części wpłat pracodawcy na konto w ZUS i zapłatę podatku Belki od zysku. Wyjaśniamy też wyjątki: wypłatę na wkład własny do kredytu hipotecznego i w razie poważnej choroby, a także los środków po śmierci uczestnika. Wyniki i inne formy oszczędzania Regularnie analizujemy stopy zwrotu funduszy PPK i porównujemy je z IKE, IKZE oraz innymi produktami. Obowiązki firm związane z programem opisujemy pod tagiem obowiązki pracodawcy, a szerszy kontekst pod tagami emerytura i inwestowanie oraz w kategorii Inwestowanie.