Wizja zapewnienia rodzicom środków utrzymania na stare lata, spędza sen z powiek wielu osobom. Zwłaszcza w rodzinach, w których rodzice zaniedbywali swoje dzieci, dopuszczali się względem nich przemocy, lub zamiast rodziną, zajmowali się szukaniem dna w butelce alkoholu. Dobrą informacją jest fakt, że przy orzekaniu o alimentach, sądy biorą pod uwagę wszystkie okoliczności i nie zawsze obciążają dzieci obowiązkiem płacenia na rodziców.
Jeżeli alimenty przeczyłyby zasadom współżycia społecznego, nie zostaną zasądzone
Obowiązek alimentacyjny wynika z art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie z nim obowiązek dostarczania środków utrzymania, czyli właśnie obowiązek alimentacyjny, obciąża krewnych w linii prostej, a także rodzeństwo. Oznacza to, że nie zawsze to rodzice muszą płacić na dzieci, czasem dzieci muszą dostarczać środków utrzymania swoim rodzicom (jeżeli ci nie są w stanie samodzielnie się utrzymać). Nie oznacza to jednak, że dziecko, które przez rodzica miało w życiu więcej zmartwień niż radości, będzie musiało go utrzymywać.
Wszystkim, którzy obawiają się takiego problemu, w sukurs przychodzi art. 144(1) kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie z nim zobowiązany może uchylić się od obowiązku alimentacyjnego, jeżeli żądanie alimentów jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W tym przepisie ustawodawca dodał, że nie dotyczy to obowiązku alimentacyjnego rodziców, względem ich małoletniego dziecka. W innych przypadkach ten przepis jednak jest przez sądy stosowany.
Czym jednak są zasady współżycia społecznego? To bardzo szerokie pojęcie, które odnosi się do poczucia sprawiedliwości społecznej. W sprawach o alimenty, jeżeli strona, od której ktoś chce alimentów dochodzić, powołuje się na art. 144(1) krio, sąd bada przede wszystkim wzajemną relację, pomiędzy osobą zobowiązaną do płacenia alimentów a uprawnionym. Jednak zwyczajne kłótnie, czy nieporozumienia, nie są w tym przypadku wystarczające, aby alimentów nie płacić. Najczęściej, aby rodzic nie dostał od dziecka pieniędzy, sam musiał uchylać się od łożenia na jego potrzeby w dzieciństwie, lub musiał zawinić w innym aspekcie. Przewinienie rodzica jednak musiało być znaczne – doskonałe przykłady to wszelkie patologie społeczne, takie jak porzucenie dziecka, przemoc w rodzinie, okradanie go, czy niesprawowanie opieki w sposób prawidłowy.
Aby orzec alimenty rodzic musiał popaść w niedostatek nie ze swojej winy
W życiu bywa różnie, jednak często dana osoba sama przyczynia się do pogorszenia stanu swojego posiadania. Najczęściej przyczyną takiego stanu rzeczy są nałogi – alkoholizm, uzależnienie od narkotyków, hazard, czy też zakupoholizm. Błędne decyzje finansowe, takie jak notoryczne zaciąganie zobowiązań finansowych, branie wątpliwych kredytów na wysoki procent, czy kupowanie drogich sprzętów na raty również mogą być uznane za przesłankę, przemawiającą za tym, że dana osoba popadła w niedostatek z własnej winy.
Dzieci mają obowiązki względem rodziców, jednak w granicach rozsądku. Jeżeli rodzic rozsądku nie wykazuje, dziecko nie powinno być z tego powodu w żaden sposób obciążone. Z takiego założenia wychodzą sądy i ostrożnie podchodzą do kwestii orzekania alimentów na rzecz rodziców.
Obserwuj nas w Google Discover
Podobają Ci się nasze treści?
Google Discover
