Zwolnienie pracownika na L4 wcale nie jest niemożliwe, a niekiedy stanowi wręcz konieczność

Wypowiedzenie to niejedyny sposób na zakończenie umowy o pracę. Pozostałych ochrona kodeksowa już nie obejmuje

Prawo pracy chroni pracowników, którzy przebywają na urlopie z powodu choroby. Ochrona ta obejmuje także osoby w trakcie innego rodzaju usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Czy to oznacza, że zwolnienie pracownika na L4 jest niemożliwe? Kluczowym przepisem jest w tym przypadku art. 41 kodeksu pracy, który właściwie w samej swojej treści zawiera odpowiedź na tak postawione pytanie.

Pracodawca nie może zwolnić takiej osoby poprzez wypowiedzenie jej umowy o pracę. Nic więc dziwnego, że wśród pracowników popularnym środkiem zaradczym jest branie urlopów natychmiast, gdy tylko nabiorą przekonania, że szef zamierza ich zwolnić. Dotyczy to także podejmowania decyzji o konieczności błyskawicznego zajęcia się swoim zdrowiem.

Okazuje się jednak, że w dyspozycji przedsiębiorcy pozostają środki przewidziane dla nieco bardziej drastycznych przypadków. Kluczowym jest oczywiście rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Instytucja ta ma dwa tryby. Art. 41 k.p. wprost wskazuje na jeden z nich. Pracodawca ma prawo zwolnić w ten sposób pracownika z powodu jego przeciągającej się nieobecności w pracy. Art. 53 jasno określa terminy, po których przekroczeniu ochrona pracownika przestaje obowiązywać.

Rozwiązanie umowy o pracę bez winy pracownika jest stosunkowo łatwe do uniknięcie i bywa wręcz odwracalne

Nawet w przypadku dostatecznie długiej nieobecności zwolnienie pracownika na L4 może się nieco skomplikować. Zgodnie z §2 przywołanego wyżej przepisu, nie może ono nastąpić w przypadku izolacji pracownika z powodu zakażenia chorobą zakaźną. Zakaz ten dotyczy okresu pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku. Niemal identyczna dodatkowa warstwa ochrony przed zwolnieniem obejmuje tych pracowników, których nieobecność wynika konieczności opieki nad dzieckiem.

Kolejne zastrzeżenie jest dość ciekawe. Zwolnienie pracownika na L4 w opisanym trybie nie może nastąpić, jeśli ten zdąży wrócić do pracy. Przy czym pracodawca musi przed podjęciem decyzji zasięgnąć opinii związku zawodowego, do którego dany pracownik należy. Ten na jej wydanie ma 3 dni, w których trakcie jak najbardziej może poinformować pracownika, żeby szybko wrócił do pracy.

Co więcej, jeżeli doszło do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia i bez winy pracownika, to przedsiębiorca ma obowiązek w miarę możliwości przyjąć go z powrotem do pracy. Wystarczy, że ten w ciągu 6 miesięcy zgłosi się do byłego pracodawcy i zadeklaruje chęć powrotu.

Zwolnienie pracownika na L4 dyscyplinarnie albo nawet za porozumieniem stron również wchodzą w grę

Ochrona pracowników przed wypowiedzeniem siłą rzeczy nie chroni ich także przed zwolnieniem dyscyplinarnym. To drugi tryb rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Przesłanki umożliwiające zastosowanie tego sposobu na zwolnienie pracownika wskazuje art. 52 k.p.

Po raz kolejny mamy do czynienia z ważnymi ograniczeniami. Przedsiębiorca ma ograniczony czas na skorzystanie z tej możliwości. Zgodnie z §2 ma on miesiąc od uzyskania informacji o wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Ustawodawca doszedł do wniosku, że jeżeli pracodawca nie podjął dostatecznie szybko kroków zmierzających do pozbycia się kłopotliwego pracownika, to aż tak bardzo mu nie zależy, by móc korzystać z przyspieszonego sposobu na rozwiązywanie umowy o pracę. Należy przy tym wspomnieć, że tutaj również obowiązkowa jest konsultacja z właściwym związkiem zawodowym.

Zwolnienie pracownika na L4 zgodnie z art. 41¹ jest możliwe także w przypadku ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy. Istnieje jeszcze jedna, dużo mniej drastyczna możliwość. Rozwiązać umowę o pracę z takim pracownikiem można za porozumieniem stron. Moment faktycznego zakończenia stosunku pracy określi wówczas treść takiego porozumienia.

Obserwuj nas w Google Discover

Podobają Ci się nasze treści?

Google Discover

Obserwuj