- Bezprawnik -
- Prawo -
- Dobre intencje nie wystarczą. Weterynarz, który zatrzyma skatowanego psa, ryzykuje kłopotami
Dobre intencje nie wystarczą. Weterynarz, który zatrzyma skatowanego psa, ryzykuje kłopotami
Znęcanie się nad zwierzętami często wychodzi na jaw u weterynarza. To lekarz weterynarii jako pierwszy widzi stare, źle zrośnięte złamania, ślady oparzeń papierosem czy skrajne wygłodzenie, które nijak nie pasują do pokrętnych tłumaczeń właściciela. Czy weterynarz ma prawo zatrzymać zwierzę, żeby nie wróciło do oprawcy?
Samowolne zatrzymanie pacjenta przez weterynarza – nawet w najlepszej intencji – może zostać zakwalifikowane jako przywłaszczenie psa czy kota. Ale lekarz nie zawsze ma związane ręce.
Kradzież a przywłaszczenie. To nie jest to samo
Kradzież z art. 278 k.k. polega na zaborze cudzej rzeczy ruchomej wbrew woli właściciela bez jakiejkolwiek podstawy prawnej – sprawca nigdy nie miał do niej tytułu.
Przy przywłaszczeniu z art. 284 k.k. sprawca rzecz posiadał legalnie – tak jak weterynarz, któremu zwierzę powierzono do leczenia – ale następnie bezprawnie nią rozporządził, np. odmawiając wydania.
Ile lat więzienia grozi za przywłaszczenie, a ile za kradzież?
Za przywłaszczenie cudzej rzeczy lub prawa majątkowego grozi do 3 lat więzienia. Za zwykłą kradzież – do 5 lat. Czym jest kradzież zuchwała, mówi odrębny przepis – jest ona zagrożona 8 latami pozbawienia wolności, a kradzież z włamaniem – 10.
Czy weterynarz może odmówić wydania psa właścicielowi?
Lekarz nie może po prostu „skonfiskować” psa i odmówić jego wydania, bo obowiązuje prawo własności. Nawet fakt, że właściciel zwierzaka ogłosił nagrodę w formie przyrzeczenia publicznego, daje osobie, która znalazła psa, jedynie prawo do żądania obiecanej sumy, a nie prawo do decydowania o losie zwierzęcia.
Niemniej jeśli w trakcie badania dostrzega obrażenia, które ewidentnie pachną katowaniem, nie ma miejsca na kompromisy – trzeba działać natychmiast.
Czasowe odebranie zwierzęcia w sytuacji niecierpiącej zwłoki
Na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt w sytuacjach niecierpiących zwłoki – gdy zdrowie lub życie zwierzęcia jest bezpośrednio zagrożone – lekarz weterynarii (często we współpracy z policją, strażą miejską lub przedstawicielem organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt) może doprowadzić do tymczasowego odebrania psa, kota czy chomika. Czasowe odebranie zwierzęcia właścicielowi jest jedynym rozsądnym narzędziem w trudnych przypadkach.
Na co dzień wygląda to tak: weterynarz zatrzymuje pacjenta pod pretekstem konieczności natychmiastowej hospitalizacji, podania kroplówki czy wykonania pilnej diagnostyki obrazowej – bo leczenie zwierząt w takim stanie faktycznie bywa pilne – i jednocześnie wzywa policję. Mundurowi sporządzają protokół, a sprawa natychmiast trafia do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.
Silnym argumentem w ręku weterynarza jest obdukcja (opinia lekarsko-weterynaryjna). Ten dokument to fundament pod akt oskarżenia.
Co grozi za przemoc wobec zwierzęcia?
Znęcanie się nad zwierzętami to przestępstwo opisane w art. 35 ustawy o ochronie zwierząt. Ust. 1a przewiduje za nie karę pozbawienia wolności do lat 3, a ust. 2 – w przypadku działania ze szczególnym okrucieństwem – od 3 miesięcy do lat 5. Pod ten sam przepis podpada również porzucenie zwierzaka – co grozi za porzucenie psa, reguluje dokładnie ta sama ustawa.
Kara za znęcanie chroni nie tylko zwierzęta
Kara za znęcanie się nad zwierzętami ma chronić przed zwyrodnialcami zwierzęta, ale także innych ludzi. Osoba, która dziś krzywdzi bezbronne stworzenie, być może jutro bez skrupułów obróci tę samą agresję przeciwko drugiemu człowiekowi. Tam, gdzie brakuje empatii dla słabszych, nikt nie może czuć się bezpiecznie.
