Horrendalnie wysokie odsetki od pożyczki 500 zł
W 2006 roku pewien konsument zaciągnął pożyczkę w kwocie 500 zł. Rzeczonej pożyczki jednak nie spłacił, dlatego firma skierowała przeciwko niemu pozew do Sądu Rejonowego w Bytomiu. Na tej podstawie sąd wydał 29 września 2006 r. nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym nakazał pozwanemu spłacić kwotę 500 zł wraz z odsetkami w wysokości 9% dziennie od dnia 10 stycznia 2006 r. oraz kwotę 30 zł tytułem kosztów procesu. Pozwany nie zaskarżył nakazu zapłaty, a więc sąd wydał klauzulę jego wykonalności w dniu 16 listopada 2006 r.
Od 2006 roku pożyczkobiorcy naliczano zatem odsetki w wysokości 9% dziennie od kwoty 500 zł, a ich wysokość wynikała wprost z umowy pożyczki, co potem potwierdził sądowy nakaz zapłaty. Wystarczy sięgnąć po kalkulator odsetek umownych, by obliczyć, że tylko w ciągu pierwszego roku łączna kwota takich odsetek wyniosła 16 425 zł, a przez ostatnie 20 lat urosła do ponad 327 tys. zł.
Sprawiedliwy wyrok dopiero po 20 latach
Dopiero po niemal 20 latach Sąd Najwyższy na skutek skargi nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego uchylił nakaz zapłaty i to pomimo tego, że w gruncie rzeczy nie powinien tego zrobić ze względu na przepisy. Jak jednak stwierdził w uzasadnieniu swojego wyroku, „dalsze obowiązywanie zaskarżonego nakazu zapłaty skutkowałoby utrzymaniem istnienia długu pozwanego w rozmiarze dotkliwie ingerującym w jego prawa majątkowe”, co z kolei naruszałoby zasady prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji RP.
W wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r. (II NSNc 192/24) Sąd Najwyższy wskazał przede wszystkim, że odsetki umowne w wysokości 9% dziennie od pożyczki były rażąco wysokie i sprzeczne z prawem, bo rocznie wynosiły 3285%. W związku z tym nie powinno zatem dojść do wydania nakazu zapłaty z powodu bezzasadności roszczenia.
Sąd Najwyższy nie zostawił suchej nitki na sądzie, który wydał nakaz zapłaty
W obszernym uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy ostro skrytykował Sąd Rejonowy w Bytomiu, który wydał kontrowersyjny nakaz zapłaty. W jego opinii wsparł bowiem przez to działania przedsiębiorcy nakierowane na wykorzystanie słabszej pozycji konsumenta, a więc nie zapewnił mu dostatecznej ochrony, do której był zobowiązany choćby na mocy Dyrektywy 93/13. Według jej przepisów sąd powinien z urzędu zbadać nieuczciwy charakter warunku umownego, o ile dysponuje w tym zakresie odpowiednimi informacjami. W tym przypadku sąd miał natomiast takie informacje, bo horrendalnie wysokie odsetki od pożyczki wynikały wprost z umowy pożyczki załączonej do pozwu.
W podsumowaniu Sąd Najwyższy podkreślił również, że zastrzeżenie w umowie pożyczki rażąco wygórowanych odsetek, a następnie wydanie nakazu zapłaty, nie tylko naruszyło równowagę kontraktową, lecz także prowadziło do zaburzenia istniejących ówcześnie stosunków społecznych. Wykreowało to sytuację rażąco niesprawiedliwą i naruszyło zasadę zaufania obywatela do państwa.
Obserwuj nas w Google Discover
Podobają Ci się nasze treści?
Google Discover
