- Bezprawnik -
- Prawo -
- „Mama ma swoje zdanie, nie przejmuj się". Jeśli powtarzasz to latami, sąd może uznać cię za winnego rozwodu
„Mama ma swoje zdanie, nie przejmuj się". Jeśli powtarzasz to latami, sąd może uznać cię za winnego rozwodu
Teściowa dzwoni o 7 rano i wpada bez zapowiedzi, rzuca komentarz o tym, że zupa jest za słona, a na deser częstuje uwagą na temat wychowywania dzieci. Konflikty z teściami potrafią zatruć małżeństwo. Prawo wprawdzie nie przewiduje pozwu pod tytułem „teściowa zniszczyła mi życie", ale i nie zostawia skłóconych małżonków z niczym.
Rodzinne spięcia same w sobie nie są raczej sprawą dla sądu, ale ich wpływowi na małżeństwo sąd chętnie się przyjrzy.
Teściowa miesza, ale za trwałość małżeństwa odpowiadają małżonkowie
Zdrada, alkohol, pieniądze i teściowa. Przyczyny rozwodów w Polsce są różne. O rozwodzie mówimy po wyczerpaniu treści art. 56 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, czyli zupełnego i trwałego rozkładu pożycia.
Sąd nie orzeknie rozwodu tylko dlatego, że masz serdecznie dość teściowej i najchętniej wysłałbyś ją w kosmos. Trzeba wykazać, że między małżonkami nastąpił permanentny rozpad więzi. Sam fakt, że teściowa jest trudnym człowiekiem, nie wystarczy do przypisania jej prawnie winy za rozwód, ponieważ osobami odpowiedzialnymi za trwałość małżeństwa są mąż i żona. To oni muszą o związek dbać i go chronić. Wskazuje na to art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie. Są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli.
Z tego powodu nie da się pozwać teściowej o „rozbijanie małżeństwa" ani domagać się od niej odszkodowania lub zadośćuczynienia z tego tytułu.
Bierność współmałżonka może zostać uznana za winę
Co zatem z synem lub córką, którzy za każdym razem mówią: „Mama ma swoje zdanie, nie przejmuj się"? Brak wyznaczenia granic, tolerowanie obrażania współmałżonka czy podporządkowanie rodzinnych decyzji rodzicom może zostać ocenione przez sąd jako zachowanie przyczyniające się do rozpadu małżeństwa. Teściowa doleje oliwy do ognia, ale to małżeństwo dostanie po głowie za jej wybryki.
Teściowa bezpośrednio nie odpowie za rozwód, ale pogrąży własne dziecko
Zgodnie z art. 57 § 1 k.r.o., orzekając rozwód, sąd rozstrzyga, czy i który z małżonków odpowiada za rozkład pożycia.
Teściowa nie zostanie wpisana do wyroku jako winna rozwodu, aczkolwiek sąd oceni, czy mąż lub żona pozwalali na destrukcyjne manewry swoich rodziców i w jakim stopniu. Babcia regularnie podważająca autorytet jednego z rodziców albo nastawiająca wnuka przeciwko niemu nie jest już wyłącznie psującym krew, lecz w gruncie rzeczy nieszkodliwym prowodyrem awanturki przy niedzielnym obiedzie. Warto pamiętać, że kontakty dziadków z wnukami sąd ocenia zawsze przez pryzmat dobra dziecka.
Orzekanie o winie służy zabezpieczeniu finansowemu
Orzekanie o winie podczas rozwodu służy przede wszystkim jako środek prowadzący do zabezpieczenia finansowego strony niewinnej kosztem winowajcy poprzez alimenty na byłego małżonka. Niemniej art. 57 § 2 k.r.o. pozwala małżonkom zażądać zaniechania orzekania o winie. Wtedy prawne skutki są takie, jak gdyby żaden z nich winy nie ponosił.
Poza tym stosownie do art. 58 § 1 k.r.o. w wyroku rozwodowym sąd rozstrzyga m.in. o władzy rodzicielskiej, kontaktach rodziców z dzieckiem oraz kosztach jego utrzymania.
Kiedy teściowa trafi do więzienia? Mir domowy i stalking
Jeśli rodzinne tarcia nie kończą się na nieproszonych radach, komentarzach przy świątecznym stole czy niezapowiedzianych wizytach, no to pozostaje wytoczyć ciężkie działa i spróbować posłać teściową do więzienia. Czy się uda, nie wiadomo. Ale można spróbować i skorzystać w tym celu z artykułów 193 i 190a Kodeksu karnego.
Art. 193 k.k. — zakłócenie miru domowego
Art. 193 § 1 k.k. odnosi się do zakłócenia miru domowego, a naruszenie miru domowego może polegać także na tym, że gość nie opuszcza mieszkania mimo wyraźnego żądania gospodarza:
Kto wdziera się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego terenu albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 190a k.k. — uporczywe nękanie
Dalej idzie dotyczący stalkingu art. 190a § 1 k.k. Granica między pojęciami nękanie a stalking bywa w praktyce cienka, bo przestępstwo wymaga wykazania uporczywości:
Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby dla niej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
zobacz więcej:
