- Bezprawnik -
- Prawo -
- Czy majątek po śmierci rodzica trafi też do zięcia albo synowej? Przepisy są jasne
Czy majątek po śmierci rodzica trafi też do zięcia albo synowej? Przepisy są jasne
Nie lubisz swojego zięcia albo synowej? Nie ufasz takiej osobie? Bardzo możliwe, że nie chcesz, by po twojej śmierci twój majątek stał się jej współwłasnością. Na szczęście przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wyraźnie zaliczają przedmioty nabyte w drodze dziedziczenia do majątku osobistego spadkobiercy.
Nielubiany zięć a dziedziczenie po teściach — czy grozi mu współwłasność majątku?
Stosunki pomiędzy członkami rodziny potrafią się układać w bardzo różny sposób. Niestety niekiedy mogą się w nich pojawić różnego rodzaju animozje albo resentymenty. Jeżeli dodamy do nich majątek o znacznej wartości, to możemy otrzymać naprawdę poważne spory. Niekiedy może się wręcz okazać potrzebna ingerencja sądu.
Typowa obawa rodziców: zięć jako współwłaściciel po śmierci teściów
Wyobraźmy sobie następującą sytuację: rodzice nie akceptują wyboru partnera swojej córki. Nie lubią jej męża i spodziewają się po nim wszystkiego najgorszego. Być może nawet mają ku temu jakieś uzasadnione powody. Możliwe też, że to zwykła niechęć od pierwszego wejrzenia. Młode małżeństwo nie zawarło intercyzy. Rodzice obawiają się, że zięć po ich śmierci może stać się współwłaścicielem ich majątku. Czy ryzyko rzeczywiście istnieje?
Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że tak. W grę wchodzi w końcu ustawowa wspólność małżeńska, która łączy majątki obydwojga małżonków. Odpowiedź na postawione wyżej pytanie znajdziemy w przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Wspólność majątkowa małżeńska — co wchodzi do majątku wspólnego, a co nie
Co do zasady majątek nabyty w trakcie małżeństwa stanowi wspólną własność małżonków, ale istnieją też wyjątki. W pierwszej kolejności powinniśmy zwrócić uwagę na art. 31 § 1, który określa, jak powstaje wspólność małżeńska i co dokładnie wchodzi w jej skład:
Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
Kluczowym sformułowaniem są w naszym przypadku „przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową". Ustawodawca jak najbardziej dopuszcza taką sytuację. Takie przedmioty wchodzą do majątku osobistego danego małżonka. Kiedy? Najprościej rzecz ujmując — wtedy, gdy wynika to z treści ustawy. Wiele osób zastanawia się przy tym, po ilu latach małżeństwa majątek jest wspólny — sam upływ czasu niczego tu jednak nie zmienia.
Katalog majątku osobistego małżonków ma charakter zamknięty
Mam na myśli przede wszystkim tę samą ustawę. Art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego zawiera zamknięty katalog przypadków zaliczenia jakiegoś przedmiotu albo prawa do majątku osobistego małżonków:
Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:
Spadek i darowizna w majątku osobistym spadkobiercy — zasada i wyjątek
Pozwoliłem sobie podkreślić w zacytowanym wyżej przepisie ten fragment, który dotyczy interesującej nas sytuacji. Wynika z niego bardzo prosta reguła. Spadki i darowizny wchodzą do majątku osobistego małżonka, który jest spadkobiercą albo obdarowanym. W pierwszym przypadku rozciąga się ona zarówno na dziedziczenie ustawowe, jak i testamentowe — również wtedy, gdy sporządzono testament z zapisem windykacyjnym. Odrębną kwestią pozostaje dziedziczenie z majątku osobistego małżonka, czyli to, co dzieje się z takim majątkiem po śmierci spadkobiercy.
Kiedy spadkodawca może włączyć spadek do majątku wspólnego małżonków
Od tej zasady istnieje jednak wyjątek. Spadkodawca lub darczyńca może postanowić inaczej. W przypadku dziedziczenia ustawowego taka sytuacja siłą rzeczy nie nastąpi. Może się jednak zdarzyć, że spadkodawca postanowi w testamencie, iż jego majątek trafi po śmierci do wspólnego majątku małżeńskiego spadkobiercy. Spisanie testamentu daje więc pole do decyzji, która działa w obie strony.










