Skarbówka twierdzi, że okulary nie mają związku z prowadzeniem firmy. Serio

Zakup okularów przez przedsiębiorcę służy przede wszystkim jego bezpieczeństwu i higienie w pracy

Przedsiębiorcy rozliczający się w formie podatku liniowego albo na zasadach ogólnych mogą od swojego przychodu koszty uzyskania przychodu. W ten sposób powstaje dochód będący podstawą opodatkowania w podatku dochodowym. Kosztami uzyskania przychodu, jak wiadomo, są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Od tej reguły istnieje cała litania wyjątków wskazana w art. 23 ustawy o PIT.

Wyobraźmy więc sobie następującą sytuację. Nasza działalność gospodarcza wymaga z jakiegoś powodu możliwości wyraźnego widzenia, co robimy. Być może mamy do czynienia z pracą przed komputerem, którą znacząco utrudnia bycie dalekowidzem. Możliwe też, że wykonujemy w naszej firmie jakąś wysoce precyzyjną pracę, albo potrzebujemy do niej niezakłóconej niczym spostrzegawczości. Naturalnym rozwiązaniem problemu wydają się okulary korekcyjne.

Wydawać by się mogło, że stanowią one koszt uzyskania przychodu. Gdy spojrzymy na przytoczoną wyżej definicję, szybko zauważymy, że wypełniają ją niemal co do joty. Okulary są nam potrzebne, by móc wykonywać swoją pracę. Tym samym pozwalają nam one zachować i zabezpieczyć źródło uzyskania przychodu, jakim jest nasz własny udział w działalności przedsiębiorstwa. Nawet w art. 23 nie znajdziemy nic na temat okularów. Dlaczego więc napisałem "niemal"? Organy podatkowe są zdania, że mamy do czynienia z wydatkiem o charakterze osobistym.

Cóż to takiego? Są to wydatki na zaspokajanie prywatnych potrzeb przedsiębiorcy, które nie mają – zdaniem Skarbówki – związku z jego działalnością gospodarczą. Tym samym automatycznie nie wypełniają one w całości definicji kosztu uzyskania przychodu i nie mogą być za takowy zaliczone. Granica jest nieostra i płynna – fiskus odmawia na przykład wliczania w koszty firmowe wydatków na wygląd, nawet jeśli prezencja jest kluczowa dla wykonywanego zawodu. Interpretacje podatkowe potrafią ewoluować we wszystkie możliwe kierunki.

W przypadku okularów sprawa jest jednak jasna: "Nie i koniec". Organy podatkowe są zdania, że przedsiębiorca i tak by kupił sobie okulary korekcyjne, by móc dobrze widzieć. Warto przy tym uważać, bo Skarbówka potrafi bardzo rygorystycznie podejść do kwestii rozgraniczania wydatków firmowych od prywatnych – historia pewnego podatnika, który postanowił sprawdzić cierpliwość urzędu, pokazuje wyraźnie, jak łatwo przekroczyć granicę zawyżania kosztów uzyskania przychodu.

Absurdalną interpretację organów podatkowych może przełamać już chyba tylko interwencja ustawodawcy

Wyobraźmy sobie teraz, że okularów potrzebuje pracownik. W tym przypadku przedsiębiorca wręcz musi dokonać takiego zakupu, a przynajmniej współfinansować go pracownikowi, jeżeli ten spędza w pracy więcej niż 4 godziny przed ekranem komputera. Zwrot kosztów okularów pracownika to jednoznaczny obowiązek wynikający z przepisów BHP, a fiskus nie ma z nim żadnego problemu. Nawet gdyby takiego obowiązku nie było, to i tak moglibyśmy zastosować dokładnie tę samą argumentację, zamienić "przedsiębiorcę" na "pracownika", a organy podatkowe pozwoliłyby nam zaliczyć dofinansowanie zakupu okularów pracownika jako koszt uzyskania przychodów.

Absurd ten trwa od lat. Od dawna też pomstujemy na absurdalność interpretacji podatkowych dotyczących braku możliwości ujęcia zakupu okularów w kosztach firmy. Warto w tym momencie odnotować, że dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nie przekonuje nawet argumentacja podatników, którzy zapewniają, że będą wykorzystywać zakupione "firmowe okulary" wyłącznie do pracy.

Potwierdza to kolejna negatywna interpretacja, w której KIS ponownie uznał, że okulary w kosztach firmy rozliczyć się nie da – nawet jeśli przedsiębiorca używa ich wyłącznie przy monitorze. Przy czym taki obrót sprawy wcale nie jest tak nieprawdopodobny, jak wydaje się urzędnikom. Sam noszę okulary jedynie wtedy, kiedy absolutnie muszę, czyli ekstremalnie rzadko. Nie mogę się więc zgodzić na przykład z interpretacją Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy o sygnaturze ITPB1/415-790/08/AK, w której możemy przeczytać, że:

Wydatek na zakup okularów korekcyjnych ma na celu ochronę jego zdrowia. Wydatki uwarunkowane stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą należą do wydatków o charakterze osobistym. W sytuacji zaistnienia wady wzroku, czy też jej pogłębiania się, osoba fizyczna jest zmuszona do poczynienia zakupu okularów z odpowiednimi szkłami niezależnie od tego czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi.

Tak więc, bezpośrednim celem jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków jest ochrona wzroku, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Poniesienie wydatków na zakup okularów nie ma realnego wpływu na wysokość przychodów uzyskiwanych ze świadczenia usług wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ani też związku z prowadzoną działalnością jako źródłem przychodów.

Na szczególną uwagę zasługuje przy tym niedostrzeganie przez KIS związku pomiędzy okularami, jakością wzroku i jakością wykonywania zadań w pracy różnego rodzaju jedynie wtedy, gdy mowa o przedsiębiorcach. Tymczasem o ile przepisy BHP nakładają na pracodawcę obowiązki względem pracowników, o tyle ogólne zasady bezpieczeństwa i higieny pracy w takim samym stopniu mają zastosowanie także do przedsiębiorców.

Jeżeli więc Skarbówka nie chce przemyśleć swojej oderwanej od rzeczywistości linii interpretacyjnej, to nie pozostaje nic innego, jak zmusić ją do tego na poziomie ustawowym. Rozwiązanie problemu jest stosunkowo proste. Wystarczy wprost wskazać w ustawie o PIT, że wydatki związane z osobą pracodawcy, ale służące jego osobistemu bezpieczeństwu i higienie w pracy, jak najbardziej stanowią jego koszt uzyskania przychodów.

Obserwuj nas w Google Discover

Podobają Ci się nasze treści?

Google Discover

Obserwuj